اعظم ترور می شود ...

 

 

واژه اعدام شایسته فرهنگ انسانی نیست!

واژه ها برای ادای مفهوم ها بین ذهن انسان ها به کار می روند و مفهوم واژه اعدام قابل درک نیست.

چگونه یک واژه می تواند این مفهوم را برساند که کشتن یک انسان را می توان قانونی کرد! و با دبدبه و کبکبه خاص انجام مراسم اجرای قانون، کسی را به قتل رساند؟

 

آنچه آزار دهنده است این است که من و شما قرار است پس از هر اعدام بیشتر احساس آسودگی کنیم! زیرا اعدام به این بهانه انجام می شود که جامعه ای که من و شما در آن هستیم باید در مقابل  جنایتکاران مورد محافظت قرار بگیرد. چگونه می توان به نام قانون و مصالح اجتماعی مرتکب قتل شد و کسی را کشت؟  زن بدبختی که هیچ جنایتی مرتکب نشده، همه عمر قربانی پدر و شوهر معتاد خود بوده، حال به جرم عشق به مردی که می خواهد او و فرزندانش را نجات دهد، قرار است اعدام شود*. جالب اینکه همه قربانی های اعدام افراد بی نام و نشانی از محروم ترین لایه های اجتماعی هستند.

 

این شیوه قتل، نه فقط وحشت قربانی، که وحشت همه ما را دامن می زند و نامی جز ترور نمی توان بر آن نهاد.

 

ما برای رهایی افسانه نوروزی از مرگ کوشیدیم. و پیروز شدیم، افسانه از مرگ رهید! اما درس هایی که از پرونده افسانه گرفتیم می تواند راهنمای تلاش های آینده ما باشد و برای نجات اعظم و عباس و دیگر محکومان به مرگ بکار گرفته شود.

 

ما حتی اگر با اعدام مخالف بودیم، در دفاع از افسانه نوروزی مخالفت کلی با اعدام را مطرح نکردیم! چنانچه در دفاع از کبری رحمانپور نیز مخالفت اصولی با اعدام را مطرح نکردیم و فقط به مورد خاص پرونده او پرداختیم. ما با اعدام عاطفه هم مخالف بودیم و افسوس...

در مورد افسانه نوروزی، دادگاه که با فشار افکار عمومی ایران و جهان روبرو شده بود، چنان رای سازی کرد که افسانه اعدام نشود، اما نفی حکم اعدام محدود به همین پرونده مانده و مانعی برای قتل قانونی دیگران نباشد. بدین ترتیب، مادر مقتول افسانه را بخشید، و دادگاه چنین وانمود ساخت که سازش شخصی بین دو طرف دعوا بوده و هیچ ربطی به لغو اعدام ندارد! در نتیجه همه فریاد های ما در مخالفت با اعدام نیز در لابلای پرونده افسانه گم شد و راهی به پرونده های دیگر نیافت.

 

تلاش های ما در نجات افسانه اگر چه کاملا به نفع افسانه و وکیل او بود، اما حتی کوچکترین تاثیری دردیدگاه این دو فرد نسبت به اعدام نداشت! افسانه نوروزی پس از آزادی به خبرنگاران گفته بود که دختر یک قصاب است و اگر شوهرش به او خیانت کند، او را به قتل می رساند! وکیل افسانه نوروزی نیز تلاش های خود را در نجات جان افسانه نوروزی کاملا بیربط به مخالفت اصولی با اعدام می دید و در مصاحبه ای با یکی از اعضای مرکز فرهنگی زنان خود را آشکارا موافق مجازات اعدام اعلام کرد.

 

و حالا اعظم و عباس و دیگران پای چوبه دار ایستاده اند و ما برای نجات جان آنها تلاش می کنیم. آنچه از پرونده افسانه نوروزی آموختیم باید در پرونده اعظم و دیگر محکوم به مرگ ها بکار ببریم. عباس بیگناه نیست و انسانی را به قتل رسانده است. اما اگر قتل بد است، چرا ما باید عمل آنها را تکرار کنیم؟! چرا برای مجازات و بازپروری افراد مجرم و خطاکار را زندانی نکنیم؟ قتل حتی به شکل قانونی آن به رواج خشونت در جامعه می انجامد و فضای وحشت و ترور را دامن می زند ضمن اینکه هیچ دردی را از هیچیک از ما دوا نخواهد کرد.

 

اعظم قویدل* زنی است 31 ساله، و مادر فرزندانی که در هفت سال گذشته که او در زندان بوده در بهزیستی بسر برده اند و پس از قتل بظاهر قانونی مادرشان هم در بهزیستی خواهند ماند.

 

اعظم زن بیچاره ای است که شوهرش او را به مردان دیگر اجاره می داده، همانطور که خانه اش را اجاره می داده، و اعظم در خدمت مردهای غریبه پول اعتیاد شوهرش و خرج خانه را با تن خویش تامین می کرده است. شما اسم زندگی را که اعظم داشته چه می گذارید؟!

 

یکی از آن مردانی که اعظم را اجاره کرده به او دل می بندد و تصمیم می گیرد او را از آن منجلاب نجات دهد. برای او و فرزندانش یک خانه می خرد و اعظم وفرزندانش به آن خانه نقل مکان می کنند. اعظم از شوهرش تقاضای طلاق می کند، و شوهر او نمی پذیرد و به سراغ او می رود ... و در یکی از این مزاحمت ها، درگیری پیش می آید، اعظم با چوبی بر سر شوهر می زند و عباس شوهر را خفه می کند.

اعظم برای نجات جان عباس، جرم همدستی در قتل را به عهده می گیرد که عباس قصاص نشود، اما متاسفانه هردو آنها محکوم به قصاص و اعدام می شوند! این در حالی است که اعظم حتی بر اساس قانون قصاص نیز مستحق مرگ نیست.

 

اعظم قرار است توسط مسئولین اجرای قانون و به نام حمایت از جان و مال من و شما بزودی اعدام شده وبه قتل برسد. آیا اعظم واقعا قاتل است، یا قربانی؟

 

اما چند نکته اصلی این قانون روشن نیست: اعظم چه خطری برای جامعه دارد؟ و چرا باید کشته شود؟

آیا جرم او سنگین تراز جرم سیستمی است که به پدرش اجازه داد او را در 17 سالگی به زور کتک به مردی که مورد علاقه اش نبود شوهر دهد؟ جرم او سنگین تر است یا جرم سیستمی که اختیارقانونی اعظم را بدست مرد معتادی به نام شوهر می سپارد که او را به مردان دیگر اجاره دهد؟ و آیا زمینه این جنایت را سیستمی فراهم نیاورده که هنگامی که اعظم راهی برای زندگی خویش به کمک مرد دیگری یافت، به او اجازه نداد که خودش را از دهشت زندگی شوهر معتاد و قواد خویش برهاند؟

این سیستم است که باعث شده اعظم همواره در ترور و وحشت به عنوان یک برده جنسی زندگی کند و همین سیستم اکنون به خشن ترین وجه او را ترور کرده و به قتل می رساند.

 

آیا با مرگ زن بیچاره و بدبختی مثل اعظم جامعه برای زندگی من و شما جای بهتری می شود؟

آیا عباس باید به قتل برسد و زندانی کردن او برای مجازاتش کافی نیست؟

چرا قتل و مرگ داروی درمان دردهای اجتماعی ما شده است!؟

آیا اعدام می تواند معنا داشته باشد؟

این قانون با چنان خشونتی اعمال می شود که حتی اعظم که در قتل شوهرش نقش نداشته و حداکثر او را می توان به معاونت در قتل محکوم کرد،  به شدید ترین وجه مجازت شده و محکوم می شود که به قتل برسد. قصاص را حتی اگر بپذیریم که قتل یک نفر در مقابل یک نفر است، چرا اعظم باید در کنارعباس کشته شود؟!

 

این قانون که قتل با حکم دادگاه را تطهیر می کند، به نفع کیست؟ کاش همه ما به صدای بلند از خودمان بپرسیم چه کسی از کشتن انسان ها سود می برد؟!

اگر کشتن خوب است، چرا آن را غیرقانونی می کنیم؟ و اگر بد است، چرا آن را به اسم قانون اجرا می کنیم؟

 

اینکه قتلی به نام قانون صورت می گیرد، وحشت انگیز است. چه قانونی می تواند کراهت قتل را پنهان سازد؟

 

آیا شما حاضرید طناب دار را دور گردن اعظم و عباس بیاندازید و طناب را بالا بکشید؟ آیا می توانید شاهد جان دادن آنها باشید؟ آیا به دیگری وکالت می دهید که از جانب شما این دو نفر را به قتل برساند، و به جای شما لحظه های جان دادن آنها را تماشا کند؟ شما وکالت داده اید! قانون به نام شما و من این قتل ها را انجام می دهد. هنگام آن رسیده که خود را از همدستی با آنچه  که نادرست می یابیم، کنار بکشیم و به صدای بلند با قانون اعدام مخالفت کنیم.

 

قتل به نام قانون معنایی ندارد، اعدام واژه بی سرو ته و بی معنایی است که می خواهد به قتل ظاهر قانونی ببخشد و آن را تطهیر کند و ما این تطهیر قتل و آدمکشی را نمی پذیریم. ما به کمک هم می توانیم و باید بتوانیم که زشتی قتل به شیوه قانونی را افشا سازیم.

کاش به جای پاک کردن صورت مساله دردهای اجتماعی و حذف این قربانی های محروم و بیچاره از صحنه اجتماع، به فکر چاره اصولی باشیم!

کاش اعظم اعدام نشود و بتواند روزی زندگی آرامی را که آرزو داشت در کنار فرزندانش داشته باشد.

و ای کاش روزی واژه اعدام از فرهنگ قضائی ما حذف شود.

 

* به نقل از سایت زنان ایران http://www.womeniniran.net/archives/FSR/001761.php